czwartek, 26 lutego 2015

Spotkania z mieszkańcami puszczy

Na świecie są tylko dwa parki narodowe położone w bezpośrednim sąsiedztwie dużych aglomeracji miejskich; jednym z nich jest park w Nairobi w Afryce, a drugim Kampinoski Park Narodowy. Powierzchnia KPN wynosi 38 544 hektary, z czego lasy zajmują 27 308 hektarów. W granicach parku znajduje się jeden z największych w Europie śródlądowych obszarów wydmowych liczący około 20 000 ha. Jego część jest porośnięta lasem. Wydmy tworzą malownicze wzniesienia, a różnica wzniesień dochodzi do 30 metrów. W granicach parku znajduje się kilkanaście tysięcy hektarów torfowiskowych łąk, które sąsiadują z podmokłymi olsami, zakrzaczeniami i rozległymi bagnami. 4636 hektarów stanowią w parku obszary objęte ochroną ścisłą. 129 wiekowych drzew - dębów, lip, klonów, jesionów, topoli, wiązów, grabów, osik, sosen, to pomniki przyrody. Najstarsze rosnące tu drzewo to Dąb Kobendzy liczący 400 lat.

Na terenie parku rośnie wiele gatunków rzadkich roślin, żyje tu 48 gatunków ssaków, m.in. reintrodukowane w roku 1951 łosie, sprowadzone w roku 1980 bobry, i stosunkowo niedawno - rysie. W parku bytuje 59 gatunków mięczaków, 14 gatunków ryb, 13 gatunków płazów, gniazduje tu ponad 140 gatunków ptaków...
Kampinoski Park Narodowy wraz z jego otuliną zajmuje 37 756 hektarów, a więc łącznie blisko 76 500 hektarów, który to obszar stanowi Rezerwat Biosfery. Jest on dla ogromnej, warszawskiej aglomeracji gigantycznym filtrem powietrza. Puszcza daje także możliwości czynnego wypoczynku. Znajduje się tu blisko 360 km szlaków turystycznych.

Bliskość wielkiego skupiska miejskiego nie sprzyja puszczańskiej przyrodzie, na porządku dziennym są: kłusownictwo, kradzieże, wyrzucanie śmieci, wyścigi zmotoryzowanych wandali na śródleśnych szosach, bezpańskie psy...

W bieżącym, świątecznym numerze "Przyrody Polskiej" Krzysztof Błażewicz przedstawia nam niektórych mieszkańców Kampinosu w ich ostojach, w środowisku, które chcemy zachować dla następnych pokoleń.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz