Polska przyroda

Tenczyński Park Krajobrazowy

noreply@blogger.com (lesnik) — Thu, 26 May 2011 13:33:00 +0000

Tenczyński Park Krajobrazowy znajduje się w województwie małopolskim. Należy on do Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Małopolskiego. Obejmuje pasmo Grzbietu Tenczyńskiego oraz częściowo Rów Krzeszowicki na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej. Zajmuje on obszar należący do gmin: Alwernia, Babice, Chrzanów, Kraków, Krzeszowice, Liszki, Trzebinia, Wielka Wieś i Zabierzów. Park składa się z zespołu trzeciorzędowych zrębów. Na terenie można również spotkać ostańce, wapienie górnojurajskie, małe jaskinie i skały pochodzenia wulkanicznego oraz tereny bagienne. Część parku pokryta jest warstwą lessu.
W granicach parku znajduje się Puszcza Dulowska, Las Zwierzyniec, drzewostanami pomiędzy Nielepicami i Zabierzowem oraz kompleksami leśnymi w okolicach Babic i Regulici. Lasy zajmują łącznie powierzchnię ok 35% parku.

Na terenie Parku położone są cztery rezerwaty: krajobrazowy Skały Kmity 19,47ha, krajobrazowy Lipowiec 12,44ha, krajobrazowy Dolina Mnikowska 20,89ha i leśny Bukowiec 22,76ha.

Bukowica to rezerwat leśny, utworzony w 1987 roku; położony pomiędzy Wygiełzowem, a wsią Zagórze, o powierzchni 22,76 ha. Ochronie podlega fragment dobrze zachowanej buczyny karpackiej ze starodrzewiem bukowym. Znajduje się w pobliżu zamku Lipowiec w Babicach.

Dolina Mnikowska - rezerwat krajobrazowy, utworzony w 1963 roku; położony między wsiami Czułów i Mników, w gminie Liszki, o powierzchni około 21 ha. Ochronie podlega tutaj wąwóz krasowy (dolina Sanki) z malowniczymi skałami i jaskiniami, drzewostan grądowy oraz zbiorowiska muraw kserotermicznych i naskalnych. Całymi płatami zakwita tutaj przylaszczka pospolita, zawilec gajowy, kokorycz pełna, a wśród nich szczyr trwały, fiołek wonny, zawilec żółty, złoć żółta, zdrojówka rutewkowata i miodunka ćma. W rezerwacie występuje 17 gatunków roślin chronionych, m.in. buławnik, lilia złotogłów, konwalia majowa, wawrzynek wilczełyko, naparstnica zwyczajna. W skład naskalnych muraw wchodzą koniczyna długowłosa, oman szorstki, fiołek kosmaty, parzydło leśne i kozłek trójlistkowy. Występują również nietoperze, a z ptaków m.in. pustułka, ortolan, słowik rdzawy.

Lipowiec - rezerwat leśny, utworzony w 1959 roku; położony w miejscowości Babice, o powierzchni około 12 ha. Celem ochrony jest zachowanie naturalnego fragmentu buczyny karpackiej oraz ruin średniowiecznego zamku. Lasy bukowe w rezerwacie, lokalnie nazywane Czarnym Lasem, mają od 120 do 160 lat. Występują tu także sosna, grab i bez czarny, a w runie - 24 chronione gatunki roślin naczyniowych oraz 11 gatunków mchów. Do bardzo rzadkich gatunków występujących na terenie rezerwatu należy kruszczyk drobnolistny (gatunek storczyka).
Skała Kmity - rezerwat krajobrazowy, położony między Zabierzowem a Szczyglicami, o powierzchni 19,36 ha. Ochronie podlega tutaj krajobraz, który tworzy fragment przełomu rzeki Rudawy przez Garb Tenczyński oraz naskalna roślinność i las. Występuje tu 18 gatunków roślin chronionych, m. in. tojad mołdawski, kruszczyk siny, rojownik pospolity, ciemiężyca zielona. Znajduje tu się również stroma, o niemal pionowych ścianach skała wapienna o wysokości ok. 25 m z wyrytymi na niej historycznymi napisami i roślinnością naskalną. Prócz niej w rezerwacie znajduje się jeszcze kilka innych mniejszych skał wapiennych z okresu jury, znajdujących się w lesie tworzonym głównie przez dęby.

Zimny Dół - rezerwat przyrody nieożywionej, utworzony w 1991 roku. Położony w miejscowości Czułów na terenie gminy Liszki. Zajmuje powierzchnię 2,22 ha. Rezerwat obejmuje fragment terenu doliny Zimny Dół z jedynym w województwie małopolskim wywierzyskiem znajdującym się w jaskini, z którego wypływa kryształowo czysta woda, która następnie potokiem wpada do Sanki. Można się natknąć na duże głazy o bardzo stromych ścianach, miejscami tworzące labirynty skalne. W wielu miejscach na skałach występują charakterystyczne okapy i nisze skalne oraz kilka niewielkich jaskiń. Wszystkie te formy powstały głównie w wyniku procesów krasowych.

Do Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego dostaniemy się najłatwiej z Krakowa - pociągiem, autobusem PKS lub własnym samochodem.

Słowiński Park Narodowy

noreply@blogger.com (lesnik) — Thu, 26 May 2011 12:42:00 +0000

Słowiński Park Narodowy jest jednym z dwóch nadmorskich parków narodowych w Polsce. Polskie Wybrzeże Bałtyckie rozciąga się od Świnoujścia na zachodzie aż do klifów Jastrzębiej Góry i Półwyspu Helskiego na wschodzie. Słowiński Park Narodowy jest położony na wybrzeżu środkowym, pomiędzy Łebą a Rowami na Nizinie Gardneńsko - Łebskiej. Północną granicę parku stanowi na długości 32,5 km brzeg Bałtyku. Utworzony został w 1967 roku. Zajmuje on powierzchnię 18069 ha. Ochronie ścisłej podlega 5619 ha, w tym 2529 ha lasów. 10213 ha powierzchni parku zajmuje woda.
Jego założeniu towarzyszyła myśl o ochronie jezior przymorskich m.in. Łebska i Gardna, bagien, torfowisk, łąk, borów i lasów. Najbardziej charakterystycznym elementem Słowińskiego Parku Narodowego jest przybrzeżny pas mierzei z wyjątkowymi na skalę europejską ruchomymi wydmami. To właśnie dzięki nim w 1977 roku został wpisany przez UNESCO na listę Światowych Rezerwatów Biosfery.

Na terenie parku znajdują się cztery duże jeziora: Łebsko (7140 ha, max. głębokość 6,3 m), Gardno (pow. 2468 ha, max. głębokość 2,6 m) i Dołgie Wielkie (146 ha, max. głębokość 2,9 m). Oprócz jezior znajduje się tam również siedem rzek m.in. Łeba i Łupawa. Jeziora parku wyłączone są z ruchu turystycznego. Jedynym wyjątkiem jest trasa żeglugowa Łeba - Kluki na jeziorze Łebsko, na której prowadzony jest przewóz turystów za pomocą łodzi elektrycznej. Turyści mogą również korzystać ze 140km pieszych szlaków turystycznych. W miejscowości Kluki i w bliskich okolicach można znaleźć dogodne noclegi w kaszubskich kwaterach agroturystycznych.
Ruchome wydmy powstały w wyniku osuszania się piasku wyrzucanego na brzeg przez morze i wywiewania go w głąb lądu. Największy obszar wydm znajduje się na Mierzei Łebskiej. Jego powierzchnia wynosi 500 ha. Wydmy mogą osiągać rozmiar nawet ponad 30 m n.p.m. W ciągu roku, wiatr potrafi je przesunąć od 3 do 10m.

Europejski Dzień Parków Narodowych 2011

noreply@blogger.com (lesnik) — Mon, 16 May 2011 09:22:00 +0000

Park Narodowy Sarek w Szwecji

24 maja będziemy obchodzić Europejski Dzień Parków Narodowych. Data ta jest upamiętnieniem utworzenia pierwszego Parku Narodowego w Europie. Jest to Sarek w Szwecji, który założono w 1909r. Jednak pierwszym parkiem narodowym na świecie jest park Yellowstone, utworzony 34 lata wcześniej. W Polsce najstarszymi parkami narodowymi są Białowieski i Pieniński, które mają ponad 80 lat. Najmłodszym jest utworzony w 2001 r. Park Narodowy Ujście Warty. Największym jest Biebrzański Park Narodowy, a najmniejszym Ojcowski Park Narodowy położony w okolicach Krakowa. Jednak pierwsze oznaki ochrony terenów przyrodniczych na terenach polskich pochodzą sprzed sześciuset lat.
Wtedy król Władysław Jagiełło ogłosił puszczę obszarem królewskich polowań i zakazał do niej wstępu. Dzięki temu puszcza pozostała ostatnim pierwotnym lasem w Europie i może się pochwalić liczącą kilkaset sztuk, największą na świecie wolnościową populacją żubra. W 1977 r. został on włączony przez UNESCO w poczet światowych rezerwatów biosfery, a dwa lata później uznany za pierwszy w Polsce (i jedyny) przyrodniczy Obiekt Dziedzictwa Światowego.

Park Narodowy obejmuje obszar wyróżniający się szczególnymi wartościami przyrodniczymi, naukowymi, społecznymi, kulturowymi i edukacyjnymi, o powierzchni nie mniejszej niż 1000 ha, na którym ochronie podlega cała przyroda oraz walory krajobrazowe. Park narodowy tworzy się w celu zachowania różnorodności biologicznej, zasobów, tworów i składników przyrody nieożywionej i walorów krajobrazowych, przywrócenia właściwego stanu zasobów i składników przyrody oraz odtworzenia zniekształconych siedlisk przyrodniczych, siedlisk roślin, siedlisk zwierząt lub siedlisk grzybów”. Parki narodowe tworzy się nie tylko po to, by chronić przyrodę, ale także w celu odbudowy lub zrównoważenia ekosystemu. Ponadto zadaniem parków narodowych jest prowadzenie rozmaitych projektów badawczych i edukacyjnych.

Pieniny

noreply@blogger.com (lesnik) — Tue, 19 Apr 2011 14:23:00 +0000

Pieniny to pasmo górskie w południowej Polsce i północnej Słowacji. Ciągną się one na długości około 35 km i szerokości 6 km. Stanowią część ciągnącego się na długości ok. 550 km pienińskiego pasa skałkowego oddzielając Karpaty fliszowe od Karpat wewnętrznych tzw. krystalicznych. Przełomy Dunajca dzielą Pieniny na 3 części: Spiskie, Właściwe (Środkowe) i Małe. Pieniny Spiskie obejmują obszar miedzy Dursztynem a Niedzicą, najwyższym szczytem jest Żar (883 m n.p.m). Pieniny Właściwe leżą między Czorsztynem a Szczawnicą, ze szczytem Okrąglicy (982 m. n.p.m.) w masywie Trzech Koron. Małe Pieniny rozciągają się między Dunajcem na wysokości Szczawnicy a przełęczą Rozdziele na wschodzie. Najwyższym punktem tej części Pienin jest Wysoka (1050 m n.p.m.).

Pieniny Właściwe charakteryzują się ostrą sylwetką. Wąwozy w tej części przybierają postać wąwozów skalnych. Na zboczach opadających w stronę Dunajca widać efektowne wapienne ściany o wysokości do 300m. Pieniny właściwe dzielą się na trzy jednostki fizjograficzne:

Pieniny Czorsztyńskie, czyli teren rozciągający się między Czorsztynem a przełęczą Chwała Bogu i Wąwozem Szopczańskim. Najwyższym punktem jest Nowa Góra (902m n.p.m.)
Masyw Trzech Koron, chyba najbardziej efektowny pod względem widoków i ukształtowania teren Pienin. Można natknąć się na wysokie ściany skalne. Część ta znajduje się między przełęczą Szopka i doliną Pienińskiego Potoku. Znajduje się tu wiele gospodarstw agroturystycznych i kwater oferujących noclegi w górach.
Pieninki, której najwyższe szczyty Sokolica (747m n.p.m.) i Czertezik (774 m n.p.m) wznoszą się na ok. 300 m nad poziom lustra Dunajca. Teren ten znajduje się między doliną Potoku Pienińskiego i doliną Dunajca koło Szczawnicy.

Park Narodowy Gór Stołowych

noreply@blogger.com (lesnik) — Fri, 15 Apr 2011 08:02:00 +0000

Park Narodowy Gór Stołowych został utworzony 16.09.1993 r. Jest to jeden z 23 parków narodowych utworzonych na terenie Polski. PNGS jest położony na Dolnym Śląsku, na terenie Sudetów Środkowych na płn.- zach. Ziemi Kłodzkiej, przy granicy polsko-czeskiej. Blisko stąd do Wrocławia czy Pragi. Górami Stołowymi nazywana jest znajdująca się na terytorium Polski pd.- zach. część rozległej, piaskowcowej płyty wypełniającej nieckę śródsudecką, pomiędzy Karkonoszami a Górami Bystrzyckimi i Orlickimi. Jej czeski fragment nosi nazwę Broumovska Vrchovina i również jest objęty ochroną (CHKO -Broumovsko).

Polska część zajmuje obszar ok. 63 km² wierzchowinowej ich partii z najwyższymi wzniesieniami – Szczelińcem Wielkim (919 m n.p.m.) i Skalniakiem (915 m n.p.m.). W granicach Parku znajduje się też południowo-zachodnia część Gór Stołowych, zbudowana ze skał magmowych – granodiorytów (Krucza Kopa). Poza jego granicami znajduje się niewielka, najniższa, południowo-wschodnia część Gór Stołowych oraz dwie enklawy obejmujące rejon Karłowa oraz kopalni piaskowca "Radków". W otulinie Parku znajdują się popularne uzdrowiska: Polanica-Zdrój, Duszniki-Zdrój i Kudowa-Zdrój. Długość szlaków turystycznych na terenie Parku wynosi około 100 km.

Góry Stołowe zawdzięczają nazwę swojej wyjątkowej bryle. Ich charakterystycznymi elementami są rozległe płaszczyzny zrównań i wznoszące się nad nimi, urwistymi ścianami, płaskie stoliwa skalnych bastionów. Unikalna rzeźba, wzbogacona dużym nagromadzeniem rozmaitych form erozji piaskowców w postaci głębokich szczelin, labiryntów i blokowisk skalnych, czy pojedynczych skałek o niespotykanych kształtach. W okolicach Kudowy Zdrój znajdują się również duże pokłady granitu, które eksploatuje się celem produkcji kostki granitowej na chodniki. W górach stołowych warto zobaczyć: Szczeliniec Wielki, Błędne Skały, Skalne Grzyby, Białe Skały, Łężyckie Skałki, Radkowskie Skały i Filary Skalne i Wodospady Pośny.

Na terenie parku można spotkać lisy, jelenie, sarny, wiewiórki, dziki, wiewiórki, drobne gryzonie, borsuki, kuny leśne, tchórze, łasice i gronostaje. W szczelinach i spękaniach piaskowców swoje schronienie znajdują nietoperze. Cennym elementem są małe wiewiórkopodobne nocne zwierzęta, zamieszkujące głównie lasy liściaste i mieszane: orzesznica, popielica oraz koszatka. Na polsko-czeskiej granicy można spotkać muflona.

Wigierski Park Narodowy

noreply@blogger.com (lesnik) — Wed, 16 Feb 2011 09:07:00 +0000

Wigierski Park Narodowy – jeden z największych parków narodowych w Polsce. Utworzony 1 stycznia 1989 roku, jest jednym z 23 parków narodowych Polski. Park utworzony został na obszarze 14956 hektarów. Aktualna jego powierzchnia wynosi 14988 ha, w tym 9458 ha to grunty leśne, 2908 ha – wody i 2622 ha inne tereny, głównie użytkowane rolniczo (2302 ha). Ochroną ścisłą objętych jest 623 ha, w tym 283 ha lasów. Obszary zagospodarowane rolniczo objęte są ochroną krajobrazową.

Wigierski Park Narodowy położony jest na północnym skraju Puszczy Augustowskiej, największego, zwartego kompleksu leśnego na Niżu Środkowoeuropejskim, który wraz z lasami na terytorium Litwy i Białorusi pokrywa obszar około 300 tysięcy hektarów.

Geograficznie Park leży w granicach Pojezierza Litewskiego i obejmuje fragmenty trzech mezoregionów: Pojezierza Zachodniosuwalskiego, Pojezierza Wschodniosuwalskiego i Równiny Augustowskiej. Prawie cały obszar Wigierskiego Parku Narodowego leży w środkowej części dorzecza rzeki Czarna Hańcza, dopływu Niemna. Park, wraz z otuliną, rozciąga się pomiędzy 53°57' a 54°10' szerokości geograficznej, północnej i 22°57' a 23°15' długości geograficznej wschodniej.

Źródło: Wikipedia.pl

Fragment filmu Jurka Zińczuka prezentujący walory turystyczne regionu - Województwa Podlaskiego.

Białowieski Park Narodowy

noreply@blogger.com (lesnik) — Mon, 14 Feb 2011 12:51:00 +0000

Białowieski Park Narodowy - park narodowy położony w północno-wschodniej części Polski, w województwie podlaskim, utworzony 17 sierpnia 1932 roku jako Park Narodowy w Białowieży, restytuowany w obecnej formie z mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 listopada 1947 roku. Pierwszy park narodowy w Polsce i jeden z pierwszych parków narodowych w Europie. Znany z ochrony najlepiej zachowanego fragmentu Puszczy Białowieskiej, ostatniego w Europie fragmentu lasu pierwotnego oraz liczącej kilkaset sztuk, największej na świecie wolnościowej populacji żubra.

Siedzibą dyrekcji parku jest Białowieża. Obecnie w skład parku wchodzą trzy jednostki administracyjne: Obręb Ochronny Orłówka, Obręb Ochronny Hwoźna i Ośrodek Hodowli Żubrów (z trzema rezerwatami hodowlanymi i Rezerwatem Pokazowym Żubrów).

Obszar Ochrony Ścisłej Białowieskiego Parku Narodowego w 1979 z racji dużego znaczenia dla kultury i dziedzictwa ludzkości, wpisano na prestiżową Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO. W 1992 r. UNESCO rozszerzyło status obiektu dziedzictwa światowego na przylegający doń od wschodu fragment białoruskiego parku narodowego "Bieławieżskaja Puszcza", podlegający ochronie ścisłej (4500 ha). W ten sposób powstał w Puszczy Białowieskiej jeden z siedmiu na świecie i trzech w Europie transgraniczny obiekt dziedzictwa światowego.

Źródło: Wikipedia

Obejrzyj film o Białowieskim Parku Narodowym