Tutaj, podobnie jak w lesie, ptaki zmagają się z zimą w wielogatunkowych stadach. Dominującym gatunkiem w takiej grupie jest trznadel. Samiec trznadla, nawet zimą cieszy nasze oczy żółtą kamizelką i rdzawym frakiem. Samica, jak to często bywa w świecie ptaków , jest skromniej ubarwiona. Prosta i monotonna pieśń trznadla zauroczyła Beethowena na tyle, że wykorzystał ją w swej V Symfonii skracając ją nieco, ale w zamian przedstawiając w wielu wariacjach. Trznadlom towarzyszą potrzeszcze, makolągwy, potrzosy, dzwońce i szczygły. Szczególnie te ostatnie nadają kolorytu ośnieżonym polom, zarówno poprzez swe barwne upierzenie jak i radosny szczebiot, który niemal zawsze towarzyszy tym wesołym ptakom. W pobliżu osiedli nie zabraknie pospolitych wróbli i mazurków. Na polach, podobnie jak w lesie, nie brakuje zimowych gości z północy dla których Polska jest „ciepłym krajem”. Takim gościem jest śnieguła, rzepołuch czy jer – bliski kuzyn naszej zięby, od której różni się białym kuprem.

Mają też zimowe pola swych skrzydlatych drapieżników. Żerujące ptaki narażone są na ataki krogulców i jastrzębi, które zapuszczają się tu na polowanie z okolicznych lasów. Na wierzchołkach krzewów rosnących na miedzach czatuje biało-czarny srokosz – największa krajowa dzierzba. Głównym zimowym pokarmem srokosza są gryzonie.

Nadmiar pokarmu, zwyczajem wszystkich dzierzb, nabijany jest na ciernie krzewów. Innym ptasim drapieżnikiem, którego ulubionymi ofiarami są gryzonie jest myszołów. Wraz ze swym kuzynem z tundry – myszołowem włochatym – całe zimowe dnie przesiaduje na ulubionych czatowniach, wypatrując nieostrożnych ofiar.
Zima na polach spotkamy nie tylko ptaki. Najłatwiej przekonać się o tym odczytując tropy na śniegu. Wprawny obserwator z tych hieroglifów niczym z białych kart wielkiej przyrodniczej księgi, odczyta wiele fascynujących opowieści.

 O, tędy przeszły trzy sarny. Ich niewielkie racice pozostawiły na śniegu wyraźne ślady. Najwidoczniej zwabiła je tu soczysta ozimina ukryta pod śniegiem. Ten trop układający się w literę T należy do czujnego zająca. Trop prowadzi do niewielkiego zagłębienia – zwanego kotlinką – tu zając odpoczywał. A te, niczym nanizane na niewidoczną nić odciski „psich” łap należą do lisa. Nie bez powodu myśliwi mawiają, iż lis sznuruje. Rozkopany śnieg i kropelka krwi na lisim szlaku świadczą o tym, że rudemu łowcy powiodło się polowanie...
Jak widać zimowe uśpienie to tylko pozory. Zarówno w lesie jak i na polu można liczyć na ciekawe obserwacje. A więc, pomimo przejmującego chłodu zabierzmy ciepły sweter, termos gorącej herbaty i wyruszmy na przykryte śnieżnym całunem pola, a może zima odkryje przed nami jakąś tajemnice?
 

Damian Duchalski.